دارم روزهای شیرین کودکی را  مرور میکنم.روزهایی که تو بهترین دوست من بودی.هنوز شادی روزی که بابا برایمان یک دوچرخه ی قرمز خرید  را به خاطر دارم . من دوچرخه سواری بلد نبودم  و اصرار میکردم که باید همین حالا به من یاد بدهید.بابا پشت زین دوچرخه را گرفت و من از مغازه تا خانه رکاب زدم .گاهی بابا پشت زین را رها میکرد تا یاد بگیرم تعادلم را حفظ کنم.آن روز تو و بابا تمام مسافت را پشت سر من دویدید .وقتی دویدنت با آن پیکر لاغر و نحیف  را بیاد می آورم از خودم خجالت میکشم.

تو نمیتوانی بفهمی چقـــــــــــــــدر لذتبخش است که آدم خواهری مثل تو داشته باشد!مهربان ،صبور،آرام،متین.



پ.ن: همبازی  روزهای ِ کودکی ام ،خواهرم، تا چند روز دیگر به لطف خداوند " مادر" می شود  و من برای اولین بار "خاله " می شوم.هر شب برای سلامتی هر دو شان دعا میکنم.خواهر زاده ام را از همین حالا دوست دارم .حس خوبی دارم .من ماههاست دلبسته  و دل نگران کسی هستم  که تا کنون ندیده امش.

پ.ن:برای من بیست و یکم فروردین یک روز خاص است،خیلی خاص، اما مثل یک روز معمولی به شب رسید.


+ نوشته شده در  93/01/21ساعت 10:4 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام  | 

 روزم را با صدای تو آغاز میکنم؛

صدای تو دلگرمی من برای زندگی ست.

 این روزها دور از توام....

دلتنگتر از همیشه ...

 

تولدت مبارک مامان!

+ نوشته شده در  92/11/08ساعت 12:52 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام  | 

 

 

چطور می شود کسی که همیشه عاشق تنهایی بوده ،هر روز این چنین چشم به در بماند تا "تو" به خانه برگردی !

 

 

- چه تنهایند زنانی که وقتی همسرشان  به خانه بر میگردد؛بلافاصله دکمه ی روشن شدن تلوزیون را فشار میدهد!

- چه تنهایند زنانی که همسرشان ترجیح میدهد ساعت ها بیرون از خانه باشد و برای نیامدن به خانه دلیل و بهانه می آورد!

 

+ نوشته شده در  92/07/04ساعت 6:23 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 


پلی چوبی و پوسیده

بر رودخانه ای طغیانگرم؛

چه بیهوده است

انتظار ِ عبور ِ تو !


                                                     س ا ر ا


- مثل شهری جنگی ام که سالـــها بعد از نبــرد/ بازسازی گشته اما ... باز هم آباد نیست !

بستگی دارد که از " زندان " چه تعریفی کنیم/ هیچکس در هیچ جای این جهان آزاد نیست

(اصغر عظیمی مهر )

 

- گنجشک‌ها/از جیک جیک خسته نمی‌شوند/من/از دوست‌داشتن تو!

(ساره دستاران )

 

+ نوشته شده در  92/06/27ساعت 2:46 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 


امشب آخرین شبی ست که در منزل پدرم هستم .ساعت حدودن5 صبح است و من بیدارم .تا الان داشتم یک سری وسایل خرده ریز که شاید بعدن لازمم بشود را جمع میکردم.

 در چند روز آینده، من میشوم خانوم ِخانه! در جایی که تا خانه ی پدرم سه ساعت فاصله دارد و تا حافظیه یک دقیقه .

 متاسفانه زمانی دارم ازدواج میکنم که هنوز فکر میکنم بچه هستم  و  نیاز دارم تا چندین سال آینده ، پرکاربرد ترین  واژه ی روزانه ام "مامان "باشد . باورم نمیشود  بزرگ شده ام .اگر بزرگ شده بودم این همه  بی تاب مادرم نبودم .مگر میشود آدمی بزرگ شده باشد  ولی این قدر دلتنگ مادرش بشود؟!!

بارها فکر کرده ام که میتوانم شبیه مادرم یک دوست  و همراه خوب  برای همسرم باشم؟ میتوانم مثل زن های نسل قبل برای شوهرم گذشت کنم  و خودخواه نباشم؟

مادر من با تمام مادرهای دنیا فرق دارد.از همه ی مادرها عاشق تر است .همیشه حسرت میخورم که چرا به مادرم ابراز علاقه نمیکنم و چرا مثل برادر و خواهرانم  روزی صد بار نمی بوسمش و نمیگویم دوستت دارم؟!!لعنت به من که اینقدر مغرورم.لعنت به من !

دلم برای خانه ی پدری بسیار تنگ می شود .برای پدرم خیلی خیلی دلتنگ میشوم .هیچ ترسی ندارم که بگویم الان که دارم اینها را تایپ میکنم  دارم گلوله گلوله اشک میریزم.حالا که پدرم  پنجاه و هفت ساله است و رو به پیری،  دوست دارم کنارش باشم .ظهر ها برایش چای دم کنم  و ساعت 2 عصر تلوزیون را روشن کنم تا اخبار تماشا کند .دوست دارم شبهای تابستان رختخوابش را پهن کنم روی تخت توی حیاط ، یک پارچ آب و رادیو را بگذارم کنار تختش .لعنت به من که هیچوقت این کارها را برایش نکرده ام .لعنت به من.

راستش را بخواهید الان خیلی غمگینم و  حوصله ی نوشتن ِ بیشتر از این را هم ندارم .ترجیح میدهم بروم دراز بکشم و خاطرات خوب را مرور کنم .اگر اشک امانم بدهد.

+ نوشته شده در  92/06/12ساعت 5:11 قبل از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

فرقی ندارد

چه ساعت از شبانه روز باشد؛

صدایت را که می شنوم

خورشید در دلم طلوع میکند .

 

                                                       س ا را مهر۸۹ 


-بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است/مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست(فاضل نظری)

+ نوشته شده در  90/01/17ساعت 0:2 قبل از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

   

در تنهایی ِ خانه راه می روم 

و  آواز می خوانم؛

برای دیوارها

قاب ها

میز غذاخوری                                       

چاقوها

و فرش های ماشینی

که هیچ نغمه ای برایشان آشنا نیست .

                                                       س ا را ۱۲ آذر۸۹

-چه رازی ست /که هر گاه برای مادرم دلتنگ می شوم /میفهمم که غمگینم !!؟(فائزه شاکری)

-نمی دانم هر سال که می گذرد /یک سال به عمرم اضافه میشود یا کم ؟!!

-چه سعادتی است/وقتی که برف می‌بارد/دانستن اینکه/تن پرنده‌ها گرم است.(بیژن جلالی)........راضیه !  این شعر را بخاطر داری؟پنج سال پیش حوالی همین روزها روی نیمکت چوبی حیاط دانشگاه برایم خواندی...

 

+ نوشته شده در  89/09/17ساعت 5:10 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

نقشه را تا می زنم

و جهان را

توی جیبم می گذارم .

...

..

.

"تو" فقط چند سانتی متر

از من دوری!                               

                                          س ا ر ا 13مهر 89

 

- دیگران چون بروند از نظر از دل بروند / "تو" چنان در دل من رفته که جان در بدنی !

- هناس یعنی : نفس

 

+ نوشته شده در  89/07/22ساعت 5:44 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

خون؟

نه!

در رگهام دریاست ؛

من سالهاست

صدای ِ ناخدایی خسته را می شنوم

که کمک می خواهد.

نا خدای ِ خسته !

آرام بگیر!

این دود نشان ناجی نیست،

سیگاریست

که دارد

تمام میشود.

                                       س ا را .فروردین87

+ نوشته شده در  89/07/14ساعت 1:37 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

وطن

 سرزمینی با مرزهای سیاسی نیست

 وطن،

 آغوش زنی ست

 که از چارطرف محاصره ت کرده  

و دلتنگی

 سربازیست

 که از پادگان فرار می کند !

                                                       س ا ر ا ۸۷

 

 

- پس از هر نماز پنج گانه ای / خدایم را عوض میکنم /ولی تو پای ثابت همه ی دعاهایم هستی......(مصطفا غضنفری )

-چگونه پیدایت کنم؟/وقتی بیاد نمی آورم چگونه گمت کرده ام ....(گروس عبدالملکیان )

-شنیدمت که نظر میکنی به حال ضعیفان / تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت ...(سعدی)

 

+ نوشته شده در  89/06/29ساعت 12:50 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

کارگر امروزی کار می کند،هر روز در زندگی خود کار معینی انجام میدهد،

این سرنوشت کمتر از پوچ نیست اما غم آور هم نیست،مگر در مواقع نادری

که از آن آگاه میشود ...

 

 

+ نوشته شده در  89/04/30ساعت 10:16 قبل از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

جهان

 شباهت عجیبی به اتاقم دارد؛

 آشفته ،

 بی پنجره.

 چمدانت را ببند!

 ما مجبوریم 

به گوشه ی دیگر ِ اتاق

 مهاجرت کنیم.

 

 

+ نوشته شده در  89/03/17ساعت 11:32 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

 

(۱)

از سياه كه متنفريم...                 

مداد زرد هم سياه مي كشد

و تو انگار توی نقاشی ات

يك خورشيد داری كه آفتاب

پوستش را سياه كرده...

 

 

 (۲)

 زلزله تنها مهمانی ست

 كه وقتي مي آيد

 مادرم روسري نمي پوشد.

 

 

                                      س ا ر ا ۸۲

 

 

+ نوشته شده در  89/02/16ساعت 11:22 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

من و صندلی کناری ام

هر دو راهی یک شهریم .

او غمگین است ،

من شادمان.

 

 

                               س ا ر ا

 

 

+ نوشته شده در  89/02/09ساعت 11:17 قبل از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

(۱)

 

این موسیقی اسپانیایی

که فرودگاه را به گریه انداخته،

مرا به یاد تو می اندازد...

عزیزم!

هیچ پروازی

بخاطر دلتنگی مسافرش

لغو نمیشود.

 

 

(۲)

 

لم داده ام روی کاناپه

 بی اعتنا به خلاصه ی اخبار ایران وجهان،

 به تو فکر می کنم ...

 

                                         س ا ر ا ۸۲ 

 

+ نوشته شده در  89/02/08ساعت 1:17 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

در آشفتگی ِ جهان

 

تنها اتفاقی که همیشه سر ِ موقع می افتد

 

قرصهای مادربزرگ است!

 

                                              

                                                س ا ر  ا 

 

 

+ نوشته شده در  89/01/26ساعت 11:45 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

 

چقدر

تنها بودم  در این اتاق

اگر

صدای جیر جیرکها نبود.

 

                                  

                                                    س ا ر ا ۲۰ دی ۸۵

                                                          

 

+ نوشته شده در  89/01/24ساعت 8:22 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

شیراز

قشنگ تر  میشود 

وقتی  "تو "

حافظ   می خوانی!

 

 

                                                        س ا ر ا

 

+ نوشته شده در  88/12/24ساعت 6:9 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

جنوب ایران

دُرُست روی خط زلزله

زندگی میکنم

و هر بار با تو حرف می زنم 

صدایم می لرزد

...

..

.

در من زنی ست

که دائم

نماز آیات میخوانَد.

 

                                              س ا ر ا

 

 


+ نوشته شده در  88/12/06ساعت 7:56 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

  

من انسان خوشبختی ام

 می توانم چلّه ی زمستان

 شعری بگویم

 که تازه از خرما پزان ِ تن ِ تو برگشته

 

                                                                     س ا ر ا

+ نوشته شده در  88/10/25ساعت 0:27 قبل از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام 

 

 

 

       ما به ایستگاهها رفتیم

        تا دور شدن را

        از قطارها یاد بگیریم.

 

 

*از رسول یونان

 

 

 

 

+ نوشته شده در  88/01/29ساعت 8:51 بعد از ظهر  توسط س ا ر ا خوشکام